Vogels fotograferen met een lens die een lang brandpuntsafstand heeft, vanuit speciale vogelhutten, is iets wat geruime tijd een wens was van mij.
Wat in eerste instantie nog een beetje ver weg was, kwam dankzij mijn collega Paul gelukkig dichterbij. Na meerdere indrukwekkende beelden van hem gezien te hebben, werd ik steeds benieuwder naar zijn werkwijze en materiaalgebruik. Door de vele gesprekken over zijn ervaringen werd het idee om samen te gaan ‘vogelen’ concreet. Mijn zwager Ronald (roonz.nl) haakte ondertussen ook aan en regelde voor ons allebei een Sony 200-600mm f/5.6-6.3 G OSS via Budgetcam. Mijn collega zou een mooie route langs allerlei vogelhutten en andere vogelplekken uitstippelen.
Eindelijk was de dag aangebroken dat het daadwerkelijk ging gebeuren. De lenzen waren opgehaald (de avond ervoor uitvoerig getest) en gereed voor gebruik. Omdat het niet een lens of brandpuntsafstand is die ik vaak gebruik, had ik mij in de dagen ervoor voorbereid qua instellingen en toepassing. In de praktijk zou ik gaan vertrouwen op Paul met het gebruik van deze lens.
Wij hadden om 07:30 afgesproken vlakbij de eerste vogelkijkhut ‘De Kluut’. Ondanks dat het nog vrij donker was, konden we bij de parkeerplaats al gelijk aan de bak. De maan was nog prachtig zichtbaar en vanuit de hand kon ik deze dan ook vastleggen.
Nadat wij een stukje gelopen hadden richting de hut, kwam de zon al steeds meer op. Bij het betreden van de hut stonden de hertjes ons al op te wachten. Het was een prachtige ochtend met wat mist, waardoor ik onderstaand sfeerbeeld kon vastleggen. De lens reageerde zelfs met relatief weinig licht verrassend goed op bewegende onderwerpen.
Een van de eerste vogels die wij goed in beeld konden krijgen, was deze grote zilverreiger. Paul had ons al verteld dat er veel geduld nodig was om vogels te fotograferen. Dat bleek inderdaad, totdat ik deze foto maakte.
Voordat deze reiger zijn vleugels uitsloeg en ging vliegen, duurde het wel een goede 20 minuten. Niet dat het heel erg is overigens. Het is namelijk heerlijk rustig en makkelijk te focussen zonder afleiding.
Ook werd duidelijk dat een goede instelling heel belangrijk is. Ik had mijn sluitertijd boven de 1/1000 moeten zetten en een zo laag mogelijk diafragma. Dit vroeg om een hoge lichtgevoeligheid van mijn sensor.
Wij hadden een statief met ons mee, maar hoefden dit niet te gebruiken vanwege de elleboogplankjes die veel in dit soort hutten zitten. Terwijl wij aan de lens aan het wennen waren, gaf Paul ons veel informatie over zijn ervaringen op deze plek en in omliggende gebieden. Het water waar wij aan zaten, heet het Volkerak. Het Volkerak is een water dat zich ten zuidoosten van het Zuid-Hollandse eiland Goeree-Overflakkee bevindt.
Na een goede tijd bezig te zijn geweest in vogelkijkhut ‘De Kluut’ hadden wij al veel diverse soorten vogels gespot. Naast de grote reiger zagen wij in de verte al arenden. Er zat een sperwer naast onze hut en natuurlijk een hoop ganzen en zwanen. Op naar de volgende vogelkijkhut ‘De Lepelaar’.
Hier zagen wij in de verte al spelende arenden, maar was er van dichtbij weinig actie. Nou hou ik persoonlijk heel erg veel van experimenteren met compositie en net als bij de reiger op de vorige plek viel mijn oog op de slobeend van de foto rechts. In plaats van lekker dobberen was deze eend druk in de weer, maar zag ik telkens net niet zijn koppie. Toen vloog ze weg en creëerde deze eend een mooie reflectie in het water. Ondanks dat je de ogen niet ziet, was het voor mij toch een verrassend eindresultaat.
Onderweg naar de volgende vogelkijkhut ‘Visarend’ moesten wij een stuk over de dijk rijden en plotseling zag ik deze prachtige buizerd in een boom naast de dijk. Snel hadden we de auto geparkeerd en konden wij op afstand, rustig een paar foto’s schieten. Ondanks dat deze vogel net een stukje te ver zat voor het mooie, kon ik toch een redelijke uitsnede maken.
Vanaf de parkeerplaats moesten wij ook weer een stukje lopen naar de de ‘Visarend’. Tijdens het lopen langs de dijk zagen we door de bomen al het uitgestrekte water en een enorme hoeveelheid vogels. Dat is natuurlijk een goed teken en we hoopten dan ook dat daar zeearenden zouden zitten.
Na binnenkomst in deze mooie vogelhut, waar je boven en beneden kunt fotograferen, werden wij inderdaad op de hoogte gebracht dat er zeearenden aan het jagen waren. Deze zaten nog redelijk ver weg, maar toen kwam er opeens een zeearend aanvliegen. Deze ging notabene vlak voor ons op de stenen zitten om zijn net gevangen prooi op te peuzelen.
Wij konden in redelijk korte tijd heel veel foto’s maken, maar de beste foto’s kwamen toen de zeearend weer wegvloog. Het zijn niet alleen prachtige beesten qua uiterlijk, maar ook de bewegingen die ze maken zijn fantastisch.
Het viel wederom op hoe belachelijk snel de Sony 200-600mm reageert en hoe nauwkeurig deze is. Het is dus niet uitzoeken welk beeld gelukt is, maar welke het mooist is qua compositie, beweging en de onderdelen die op de foto staan. Hieronder een van de beelden van deze zeearend.
Zelfs Paul, als doorgewinterde vogelaar, was verbaasd hoe dichtbij de zeearend zat. Ook het aantal verschillende vogels dat wij tot dan toe gezien hadden, was echt veel voor één dag.
Een vogel die ik altijd graag voor de lens heb willen krijgen, is de mythische ijsvogel. Het beestje heb ik mogen horen en af en toe in een flits zelfs mogen aanschouwen. Helaas heb ik hem alleen nog nooit stil zien zitten en zeker niet de mogelijkheid gehad om hem te fotograferen.
De kans dat wij de ijsvogel zouden spotten, was dus erg klein, maar Paul had nog hoop. Er restte ons nog één vogelhut, namelijk ‘De Zwartkopmeeuw’. Om deze vogelkijkhut te bereiken, moesten wij best een stuk lopen. Het risico daarmee is dat er dan geen actie kan zijn en je met lege handen terugkomt. Maar aangezien dit een van de laatste mogelijkheden was om de ijsvogel te fotograferen, namen wij dit risico graag.
Uiteindelijk was het een mooi stukje lopen en de hut was het zeker waard. Helaas zagen wij, toen wij even gezeten hadden, geen bijzondere vogels of mogelijkheden voor een mooie foto. Toen zag ik plotseling een oranje-blauwe schicht over het water schieten naar de overkant. Ik liet het Paul en Ronald weten, zodat we allemaal scherp waren om het beestje weer te kunnen spotten.
Wonder boven wonder ging het ijsvogeltje op de palen voor de vogelhut zitten. Deze bleef nog lang zitten en kwam daarna nog eens terug om op een paal dichterbij te zitten. Helaas moest ik voor de foto te ver croppen om de details goed te kunnen vastleggen, maar mijn wens was uitgekomen.
Het was al met al een prachtige dag met veel mooie vogels, bijzondere momenten en natuurlijk als hoogtepunt de ijsvogel. Soms moet je gewoon een beetje geluk hebben en dat hadden wij deze dag zeker!
Bedankt Paul en Ronald voor de fijne dag. Kijk vooral op hun portfolio websites.
Paul – website
Ronald – website
